Przed 40 laty trzecia niedziela Adwentu przypadła 13 grudnia. Adwent AD 1981 był pod wieloma względami wyjątkowy. Był to wprawdzie czas oczekiwania na Boże Narodzenie, ale przebiegał, podobnie jak i cały 1981 rok, w atmosferze społecznego niepokoju i totalnych braków w zaopatrzeniu.
 
Jednym z wydarzeń „adwentowych" był strajk w Wyższej Oficerskiej Szkole Pożarnictwa w Warszawie który trwał od 25.11 do 2.12.1981 r. Strajkujący podchorążowie domagali się, by WOSP został objęty ustawą o szkolnictwie wyższym, a sprzeciwiali się podporządkowaniu uczelni przepisom ustawy o szkolnictwie wojskowym. Do strajku przystąpiło 96 % podchorążych. Po spacyfikowaniu strajku grupa 229 studentów WOSP kontynuowała strajk na Politechnice Warszawskiej do 6.12.1981 r.
 
Atmosfera napięcia i niepokoju trwała przez cały 1981 r., a właściwie od zakończenia strajku sierpniowego 1980 i podpisania porozumienia zawartego przez Komisję Rządową i Międzyzakładowy Komitet Strajkowy w dniu 31 sierpnia 1980 roku w Stoczni Gdańskiej. Tak było z rejestracją NSZZ Solidarność, NSZZ Rolników Indywidualnych i NZS.
 
Kolejne prowokacje, próby zastraszania...
 
Podczas sesji Wojewódzkiej Rady Narodowej w Bydgoszczy 19 marca trzej związkowcy z Solidarności (Jan Rulewski, Mariusz Łabentowicz i Michał Bartoszcze) zostali dotkliwie pobici przez funkcjonariuszy ZOMO. Związek stanął w ich obronie i 27 marca zorganizowano ostrzegawczy strajk generalny - na cztery godziny stanęła prawie cała Polska. Władze zapewniły, że odszukają winnych pobicia i protest został zawieszony. W tym czasie na terenie Polski odbyły się manewry wojsk Układu Warszawskiego. Podczas ulicznych manifestacji dochodziło do prowokacji dokonywanych przez wmieszanych w tłum, ubranych po cywilnemu funkcjonariuszy ZOMO.
 
W dniach 5-10 września oraz 26 września - 7 października odbył się I Krajowy Zjazd Delegatów NSZZ „Solidarność". Na przewodniczącego wybrano Lecha Wałęsę. 8 września Zjazd wydał posłanie do ludzi pracy Europy Wschodniej, w którym wezwał związkowców krajów bloku socjalistycznego do wspólnej walki o wolność zrzeszania się. Według relacji jedynego akredytowanego na Zjeździe dziennikarza pierwszego programu PR Andrzeja Jeleńskiego, wśród delegatów, zwłaszcza z poza Warszawy, było wielu członków PZPR. I to oni najczęściej zgłaszali prowokacyjne postulaty, zwłaszcza skierowane przeciwko ZSRR.
 
10 września aparat partyjny otrzymał broń palną.
 
16 października - przedłużenie zasadniczej służby wojskowej.
 
25 listopada minister MSW gen. Kiszczak zaleca podwładnym używanie w propagandzie groźby interwencji wojsk radzieckich.
 
11-12 grudnia - ostatnie posiedzenie władz krajowych NSZZ Solidarność.
 
Sobotnia noc przed III Niedzielą Adwentu – 13 grudnia.
 
W wielu polskich domach przed północą pojawiają się nieproszeni goście. Około 10 tysięcy ludzi, nie rzadko w bieliźnie, zabrano z domów i wywiezionych do nieznanych miejsc odosobnienia. U wspomnianego wcześniej Andrzeja Jeleńskiego nieproszeni goście zjawili się około północy. Uniknął wówczas zatrzymania dzięki sprytowi żony, łańcuchowi w drzwiach i zdecydowanej interwencji sąsiadów (wszystko miało być po cichu, bez hałasu). Został zatrzymany kilka dni później i wywieziony na Białołękę...
 
A od rana w TV trwał nieustający serial z generałem Jaruzelskim ogłaszającym powstanie WRON i stan wojenny.
 
16 grudnia w kopalni „Wujek" do protestujących górników padły strzały. Zginęło dziewięciu górników, wielu zostało rannych.
 
Po 40 latach głównych winowajców nadal brak! Wyłączono telefony, co stało się przyczyną trudnej do oszacowania liczby zgonów ze względu na brak możliwości wezwania pomocy. Wprowadzono godzinę milicyjną i ograniczono swobodę podróżowania. By odwiedzić podczas świąt rodzinę, potrzebna była przepustka.
 
 
Gen. Florian Siwicki (szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego) na posiedzeniu Biura Politycznego partii:
 
„Na dzień dzisiejszy osiągnęliśmy zamierzony cel. [...] Współdziałanie wojska z MO i SB bardzo dobre. Przełamaliśmy pierwszą pozycję - sparaliżowaliśmy, ale nie rozbiliśmy przeciwnika.
 
Wnioski:
 
1. Utrzymać stan wojenny, siły zbrojne na pozycjach wyjściowych, nie rozluźniać kleszczy wobec wroga.
 
2. Władze wszystkich szczebli bezwzględnie muszą egzekwować podporządkowanie się dyscyplinie i rygorom stanu wojennego.
 
3. W uzasadnionych przypadkach demonstrować siłę, nie rozluźniać rygorów na okres świąt. Równocześnie tam, gdzie to możliwe, łagodzić dolegliwości stanu wojennego.
 
4. Po złamaniu strajku, izolowaniu przeciwnika nie może być politycznej pustki. Potrzebna walka o umysły, potrzebne duże zaangażowanie sił partii".
 
 
Źródła: http://www.solidarnosc.gov.pl http://www.encyklopedia-solidarnosci.pl/wiki/ index.php?title=D00018_Strajk_w_WOSP_Warszawa)